شمارهٔ ۱۷۰

غزلیات

آن روز که کردند به دل تخم وفا سبز
شد درد فراوان و نگردید دوا سبز

دل را دگر از عکس خط لاله‌عذاران
چون آینه گشته در و دیوار سرا سبز

آتش زده بر خشگ و تر هستی عاشق
تا که به بر همچو گل سرخ قبا سبز

مور است فتاده گذرش بر شکرستان
یا خضر خطت گشته لب آب بقا سبز

بس خرمی از خاطر احباب رمیده است
طوطی نکند جلوه در آیینه ما سبز

خرم نشد از گریه و آهم دل ناشاد
غم‌خانه ما را نکند آب و هوا سبز

قصاب شده خون تو پامال نگاری
کانجا نتوانی شدن از بیم جفا سبز

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} گفتار · {{ coupletTotal }} بیت

گفتارها

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}