شمارهٔ ۳۰۱

غزلیات

ای مهر دل‌فروز گل روی کیستی
وی ماه نو نمونه ابروی کیستی

رم می‌کنی ز سایه مژگان خویشتن
ای از حرم برآمده آهوی کیستی

عطر عبیر گرد جهان را گرفته است
باز ای صبا روان ز سر کوی کیستی

تا صبح همچو شمع ز حیرت گداختم
ای شام تیره حلقه‌ای از موی کیستی

از خود خبر نباشدم ای دل ز من مپرس
مجروح تیر غمزه ابروی کیستی

بهر قصاص پرورشت می‌دهد شبان
قصاب گوسفند سر کوی کیستی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}