شمارهٔ ۱۷۷

غزلیات

سرو پیش قد و بالای تو دیدم پست است
عقد زلف تو به انگشت گرفتم شست است

عندلیبی که قدت دید و سر سرو گزید
ساخت در راست نوا لیک مقامش پست است

گرد تو صف زده خوبان کمر بسته چو نی
گونی از هر طرفی گرد شکر نی بست است

ز آستین ساعد سیمین به محبان بنمای
تا بدانند که نازک بدنی زین دست است

زلف تا کی کشی از گوش و کشانی در خاک
مالش چشم دهی به که سیه دل مست است

گفتمش بوس نو باید ز دهان نو مرا
گفت بیچاره ترا هیچ نمی بایست است

دست بردار وصالش به دعا خواه کمال
زانکه دایم به دعا کار تو بالا دست است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}