شمارهٔ ۶۵۴

غزلیات

دل چه کند سرو و تماشای باغ
تا بتوانم از همه دارم فراغ

مجلس ما با تو چه محتاج شمع
چون تو نشستی بنشین گو چراغ

سوخته جان همه از داغ و درد
جان من از حسرت آن درد و داغ

زاهد خودبین که همه رنگ و بوست
بوی تو بشنید به چندین دماغ

گرچه دو چشمت دل ما برد اسیر
هیچ نکردیم ز ترکان سراغ

یار کشد باز دلا گفتمت
لیس علی المخبر الأ البلاغ

برد دلت هندوی زلفش کمال
باز عجب گر بشود صیده زاغ

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}