شمارهٔ ۷۴۴

غزلیات

سر بر در توأم بنگر سربلندیم
ای من سگ تو عفو کن این خود پسندیم

گر هندوی دو چشم تو برکش ز غمزه تیغ
من آن نیم که از تو برد تیغ هندیم

خوش گفت زلف با لب جانبخش تو شبی
خ ونیه تونی چرا من افتاده بندیم

گفتی بپرسش تو چو آیم چه آورم
رحمی بیار بر من و بر مستمندیم

خیز ای طبیب مرهم و درمان زیان مکن
کاین درد اوست داغ کند سودمندیم

از من ببست چشم به هنگام و ناز و گفت
هاروت گو با و ببین چشم بندیم

در لطف طبع سعدی شیرازی ای کمال
باور نمی کنند که گونی خجندیم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}