شمارهٔ ۷۵۴

غزلیات

صفت زلف کجت راست نباید به قلم
مه نو باشد از ابروی تو بسیاری کم

تو به خوبی نه چنانی که شکیب از تو توان
همه سودای تو دارنده و من غمزده هم

با همه رنج غریبی و غم تنهائی
چون غم عشق توام مونس جانست چه غم

کش عشقه تو هرگز نکند باده حیات
خسته نیغ نو قطعا نپذیرد مرهم

چشمم ار نیره شد از فرقت روی نو رواست
زود بابد خلل آن خانه که باشد پرنم

روزگاریست که خاک قدم تست کمال
به رقابت که مکش دامن ازین خاک قدم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}