شمارهٔ ۷۶۳

غزلیات

گر بی تو یک دو دم من بیمار زیستم
از غمزه تو خسته و انگاره زیستم

از من چو نیم ناز دگر داشتی دریغ
چون صید نیم کشته به ناچار زیستم

تن گرچه روز هجر زدی باز شد هلاک
شرمنده ام ز بار که بسیار زیستم

رضوان به روضة خضر به آب حیات زیست
من با خیال آن لب و رخسار زیستم

کوثر ز سنگ تربت من گر چکد رواست
چون سالها به باد لب بار زیستم

هر بار کز کرشمه مرا غمزه تو کشت
از ذوق کشتن تو دگر بار زیستم

گفتی کشم ز جمله ترا بیشتر کمال
من بیشتر برای همین کار زیستم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}