شمارهٔ ۹۳۰

غزلیات

با تو در دل نبایدم رخ ماه
رخ نیارد شدن به خانه ماه

درشمایل و قد تو لطف خداست
هست لطف خدا به تو همراه

بینمت دایم و چنان دانم
که نکردم هنوز نیم نگاه

گر گناهست در رخ تو نظر
باد چشم پر آب غرق گناه

غرق دریای آتش و آب است
جان عاشق میان گریه و آه

او نخواهد برآمد از سر خاک
دردمند ترا به جای گیاه

طیب زلفت بخویش برد کمال
چون که با خاک رفت طاب ثراه

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}