شمارهٔ ۹۳۵

غزلیات

بینم ابروی تو پیوسته مه نو گه گه
آن نبودست که گویند بقله الحرمه

دارم از مهر تو گه روشن و گه تیره دو چشم
تا سر زلف سیه داری و رخسار چو مه

چون روی تشنه دلا جانب سیمین ذقنان
پای بیرون منه از ره که بیفتی در چه

باش تا نغمه نی گوش کنیم ای صوفی
چند بانگ نو و فریاد تو الله الله

لاف زد گل بتن نازک تو زیر قبا
خواست عذر گنهش لاله و برداشت کله

ای خوش آن دم که ببوسیدن رخسار و لبت
شمع بنشانم و پیش تو نشیئم آنگه

گفته های تو که با آن زده سکه کمال
هفت هفت است ولی چون زر خاص ده ده

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}