شمارهٔ ۱۳

مقطعات

ز ما ای صبا با محمد رسان
خدا را درودی که او را سزاست

بگو با درود آنگهش در نهفت
که ای ساز معنی ز طبع تو راست

گرفتم که باشد ترا صد گرفت
بهر یک غزل کاختراعی مراست

نه آخر غریب دیار تواند
ترا با غریبان خصومت چراست

ز بیداد تست اینهمه بر غریب
که شعر من آواره شهرهاست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}