شمارهٔ ۷۷

غزلیات

باد صبا بین که چها می کند
کس نکند آنچه صبا می کند

مست بگلزار رود بامداد
عربده با شاخ و گیا میکند

طیرة طفلان چمن می دهد
بازیکی بس بنوا می کند

زلف ریاحین و گریبان شاخ
می کشد و باز رها می کند

می فکند در کله لاله خاک
پیرهن غنچه قبا می کنند

سیم همی ریزد و زر می کشد
باغ پر از برگ و نوا می کند

هیچ نمی دانم کین خاک پای
این همه بخشش ز کجا می کند

زانکه نقاب از رخ گل دور کرد
بلبلش از شاخ دعا می کند

سست شد از خنده گل خیره خند
بس که صبا شعبده ها می کند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}