شمارهٔ ۱۷۱

رباعیات

آن بت که جهان بغمزۀ مست گرفت
زان پس که دلم بزلف چون شست گرفت

بر دست گرفت باز تا جان شکرد
این شیوه نگر که باز بر دست گرفت

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}