شمارهٔ ۱۷۸

رباعیات

ای جان و جهانرا مدد از لطف و دمت
حیران شده عقل از صفت و بیش و کمت

روزی صد بار همچو زلف بخمت
اندیشه فرو رفته ز سر تا قدمت

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}