شمارهٔ ۲۱۶

رباعیات

زلفت که زروی باز پس می افتد
در پای تو چون من بهوس می افتد

چشم تو که عالمی نیفتد در وی
مستت از آن در همه کس می افتد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}