شمارهٔ ۸۵۴

رباعیات

ای سرو که سر بر آسمان می سایی
وز قدّ بلند لاف می پیمایی

هر چند گرفت کار تو بالایی
ترسم که هم از قامت او زیر آیی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}