شمارهٔ ۱۷۴ - ایضا له

قطعات

مکن ملامت من گر به خدمت خواجه
مرا زیادتی اکنون تردّدی نرود

ضرورت از پی قوتی ببایدم رفتن
مرا ز بخشش او چون تعهّدی نرود

تعهّد ار نبود کومباش، سهلست این
ز من برای تعهّد تقاعدی نرود

و لیک محض خری باشد آمدن جایی
که گر نیایی هرگز تفقّدی نرود

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}