شمارهٔ ۲۹۰ - ایضا له

قطعات

خواجگانی که پیش ازین بودند
عرض خود داشتند نیک نگاه

زر و سیم جهان همی دادند
تا نگویندشان حدیث تباه

خواجگانی که اندرین عهدند
با هجی گوی خویش بیگه و گاه

بزبانی فصیح می گویند
هر چه خواهی بگوی و سیم مخواه

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}