شمارهٔ ۲۰۶

غزلیات

هست اوجان من وجان همه
جان چه باشد بلکه جانان همه

جامه جان را چو در پوشید یار
سربرآورد از گریبان همه

با رخ و زلف خود آن بت روز و شب
تازه دارد کفر و ایمان همه

آیت ایکو کثیرا را بخوان
خندد او بر چشم گریان همه

مهوشان از حسن او دزدیده اند
روی او خورشید تابان همه

جمله اشیا صوت و حزفی بیش نیست
حفظ او بردوستداران همه

ناله میکن کوهیا چون مست حق
در میان آه سوزان همه

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}