شمارهٔ ۲۲۶

غزلیات

باده را نشأیست روحانی
جرعه ای نوش کن که تادانی

باده و شمع و شاهد و مجلس
هست اسرار سر ربانی

نوش کن جرعه ای بیخود شو
تا نه خیزد به پیش حیرانی

ساقی مست حضرت عزت
میدهد باده های سبحانی

شمع و نقل و شراب و شاهد داد
هست این جمله را اگر دانی

شمع خود را بسوخت در مجلس
خواند پروانه را به مهمانی

گفت کوهی که عینها مائیم
دیدم او را بشکل انسانی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}