شمارهٔ ۲۲۹

غزلیات

نمود صبح سعادت ز غیب دیداری
طلوع کرد چو خورشید روی دلداری

بهر چه دیده جان دید روی دلبر را
ندیده ایم جز او هیچ یار و اغیاری

بدیر و صومعه دیدم بچشم او او را
گهیش زاهد و عابد گهیش خماری

مدام پیشه او عاشقی و معشوقی است
بحسن خود متعلق بخود گرفتاری

چو آفتاب رخ او نداشت مشرق و غرب
ز جان جمله ذرات سر زد انواری

درون سینه کوهی است منزل آن شاه
چنانکه احمد مرسل ز غیر در غاری

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}