شمارهٔ ۳۵۰

غزلیات

ز خود فانی و در عین بقائیم
وجود جمله موجودات مائیم

بجانان زنده جاوید گشتیم
ازآن دم کز خودی کلی فنائیم

خدا را بین عیان در صورت ما
که ما قایم بهستی خدائیم

جهان از پرتو ما گشت روشن
که ما هم نور ارضیم و سمائیم

بما پیداست نقش جمله عالم
که ماآئینه گیتی نمائیم

طلسم گنج معنی صورت ماست
حقیقت ما نقاب کبریائیم

نقاب مائی ما گر برافتد
شود پیدا که ما بی ما شمائیم

جهان مرده هر دم زنده سازیم
که بحر رحمت بی منتهائیم

نه قطره بلکه بحر بی کرانیم
ز قید مائی ما چون جدائیم

بملک فقر و معنی پادشاهیم
بصورت گر فقیریم و گدائیم

جهان را پر ز خود بینیم آن دم
که از قید اسیری ما برآئیم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}