شمارهٔ ۳۹۸

غزلیات

تا که در دل تخم عشقت کاشتیم
حاصل از دنیا و دین برداشتیم

عالم از گلبانگ شی لله پرست
تا علم در کوی عشق افراشتیم

دانش و دفتر نبود آندم که ما
مصحف اسرار ازبر داشتیم

صد جفا دیدیم در کوی وفا
دیده را نادیده می انگاشتیم

کی رود مهرش ز دل چون در ازل
نقش این بر لوح دل بنگاشتیم

تا نگردد دل دمی غافل ز دوست
شحنه عشقش برو بگماشتیم

مادرین ظلمت سرای شب مثال
ای اسیری آفتاب چاشتیم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}