شمارهٔ ۷۵

غزلیات

می دان که باز راه ستم بر گرفته ای
کز پیش گوش زلف به خم بر گرفته ای

دریاب کار خود که ز ما دل ربوده ای
دزدیده مهر خاتم جم بر گرفته ای

هر جا که بند غم به دلی بر نهاده ای
صد سلسله ز پای ستم بر گرفته ای

گفتی جفا و جور بهم بر توان گرفت
رفتی وفا و مهر بهم بر گرفته ای

خاک توایم خون دل ما مریز از آنک
ما را ز خاک نز پی غم بر گرفته ای

راضی است دل به عشوه خشک و حدیث تر
وین قاعده به دور تو هم بر گرفته ای

بشکسته ای زیاده ز دلها دل مجیر
پس در بهای وصل به کم بر گرفته ای

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}