شمارهٔ ۳۵۹

غزلیات

دارم از طبع ستم خیز تو حظی و چه حظ
وز عتاب شعف آمیز تو حظی و چه حظ

می‌کنم با نفس آمیز نگه‌های عجب
از نگاه غضب‌آمیز تو حظی و چه حظ

آن که وی جرعه‌کش بزم تو بود امشب داشت
پیش اغیار به پرهیز تو حظی و چه حظ

نیم بسمل شده تیغ تغافل امروز
می‌کند از نگه تیز تو حظی و چه حظ

دل که از شوق کلام تو کبابست کباب
دارد از لعل نمک ریز تو حظی و چه حظ

وقت تغییر عذارت که شد آزرده رقیب
کردم از سبزهٔ نوخیز تو حظی و چه حظ

محتشم را که به یک موی دل آویخته‌ای
دارد از موی دلاویز تو حظی و چه حظ

دیوان

موردی نیست.

کتاب‌ها

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ poem.plain_text }}

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}