شمارهٔ ۴۵۷

غزلیات

پا چون کشم ز کوی تو کانجا زمان زمان
می‌آورد کشاکش عشقم کشان کشان

جان زار و تن نزار شد از بس که می‌رسد
جور فلک برین ستم دلبران بر آن

چون نیستیم در خور وصل ای اجل بیا
ما را ز چنگ فرقت آن دلستان ستان

دل داشت این گمان که رهائی بود ز تو
خط لبت چو گشت عیان شد کم آن گمان

رفتی و گشت دیده لبالب ز در اشگ
باز آی تا به پای تو ریزم روان روان

ای دل کناره کن ز بت من که روز و شب
بسته است بهر کشتن اسلامیان میان

داغی که میهنی به دل از دست آن نگار
ای محتشم ز دیدهٔ مردم نهان نه آن

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}