شمارهٔ ۱۰ - ایضا ماده تاریخ

قطعات

گل گلشن لطف عبدالغنی
که بادش بهشت معلی نصیب

به غربت فتاد و شراب اجل
شد از جام دورش همان جا نصیب

ولی چون پس از اربعینی شدش
چنین منزلی راحت‌افزا نصیب

خرد فکر تاریخ وی کرد و گفت
چه جای مبارک شد او را نصیب

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}