شمارهٔ ۴۲ - صفت دلبر نایی گوید

شهرآشوب

ای دلکش و دلبند من فدیتک
زلفین تو دلبند و چشم دلکش

چو خامه آزر میانت لاغر
چون نامه مانی رخت منقش

نای تو به دست چون منی آمد
نالنده از زخمت ای پریوش

آواز خوش آمد بتا ز نایت
زیرا که گذرگاهش آن لب خوش

هر گه که تو در نای در دمیدی
روی تو برافروزد ای بت کش

رخسار تو آتش است آری
بیشک ز دمیدن فروزد آتش

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}