شمارهٔ ۴۴ - صفت یار درودگر گفته است

شهرآشوب

نزار و تافته گشتم بسان ساروی تو
مکن بترس ز ایزد ز عاقبت بندیش

چو مته تو شدم در غم تو سرگردان
بسان چوب تو از اسکنه شدم دلریش

همیشه هجران جویی بسان اره خود
به سوی خویش تراشی همه چو تیشه خویش

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}