شمارهٔ ۵۷ - صفت یار زرگر است این شعر

شهرآشوب

تا کی تویی به تعبیه جنگ ساختن
وین اسب کامگاری پیوسته تاختن

همواره کینه داری و پرخاش و مشغله
هرگز مرا به مهر ندانی نواختن

تو زرگری و من زر بگداختی مرا
زرگر چه کار دارد جز زر گداختن

پس چون که مر مرا نشناسی همی به حق
گر زر همیشه زرگر داند شناختن

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}