شمارهٔ ۶۵

غزلیات

از جسم بکوی یار جان رفت
مرغی ز قفس به آشیان رفت

از رفتن همرهان صد افسوس
تنها ماندیم و کاروان رفت

مرغی نگشوده پر بشاخی
صد باغ بغارت خزان رفت

صد بار بتیر حسرتم کشت
تا یار به خانه کمان رفت

تا بر سر زد گلی ز شاخی
صد خار بپای باغبان رفت

کاین مرغ اسیر در قفس ماند
چندانکه ز یادش آشیان رفت

مشتاق ز قید او نخواهد
هرگز بسراغ آشیان رفت

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}