غزل شمارهٔ ۲۷۵۹

غزلیات

گویم سخن لب تو یا نی
ای لعل لب تو را بها نی

ای گفته ما غلام آن دم
کآنجا همگی توی و ما نی

اینجا که منم به جز خطا نی
وآنجا که توی بجز عطا نی

اینجا گفتن ز روی جسم است
وآنجا همه هستی است جا نی

سیاره همی‌روند پا نی
صد مشک روانه و سقا نی

رنجورانند همچو ایوب
دریافته صحت و دوا نی

بی چشمانند همچو یعقوب
بینا شده چشم و توتیا نی

ره پویانند همچو ماهی
بینند طریق‌ها ضیا نی

از رشک تو من دهان ببستم
شرح تو رسد به منتها نی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}