مولانا

غزل شمارهٔ ۲۹۰۷

غزلیات

آفتابا سوی مه رویان شدی
چرخ را چون ذره‌ها برهم زدی

آتشی در کفر و ایمان شعله زد
چون بگستردی تو دین بیخودی

پست و بالا عشق پر شد همچو بحر
چشمه چشمه جوش جوش سرمدی

عالمی پرآتش عشاق بود
بر سر آتش تو آتش آمدی

هر سحرگه پیش قانون‌های تو
سجده آرد دین پاک احمدی

بی وجودی گر تو را نقصان نهد
بی وجودان را چه نیکی یا بدی

خاک پای شمس تبریزی ببوس
تا برآری سر ز سعد و اسعدی

{{ errBoot }}

{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}