غزل شمارهٔ ۳۰۸۳

غزلیات

بیا بیا که چو آب حیات درخوردی
بیا بیا که شفا و دوای هر دردی

بیا بیا که گلستان ثنات می‌گوید
بیا بیا بنما کز کجاش پروردی

بیا بیا که به بیمارخانه بی‌قدمت
نمی‌رود ز رخ هیچ خسته‌ای زردی

برآ برآ هله ای آفتاب چون بی‌تو
نمی‌رود ز هوا هیچ تلخی و سردی

برآ برآ هله ای مه که حیف بسیارست
که دیده‌ها همه گریان و تو در این گردی

بیا بیا که ولی نعمت همه کونی
که مخلص دل حیران و مهره نردی

بیا بیا و بیاموز بنده خود را
که در امامت و تعلیم و آگهی فردی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}