رباعی شمارهٔ ۱۳۰۷

رباعیات

ما برزگران این کهن دشت نویم
در کشتهٔ شادی همه غم میدرویم

چون لالهٔ کم عمر در این دشت فنا
تا سر زده از خاک ببادی گرویم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}