رباعی شمارهٔ ۱۸۰۲

رباعیات

بنمای به من رخت بکن مردمی ای
تا لاف زنم که دیده‌ام خرمی ای

ای جان جهان از تو چه باشد کمی ای
کز دیدن تو شاد شود آدمی ای

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}