رباعی شمارۀ ۱۰۴

رباعیات

از بس که کند زلف تو با روی تو ناز
بیم است که از رشک کنم کفر آغاز

من بندهٔ بادی شوم ای شمع طراز
کو زلف تو را ز روی بر دارد باز

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}