شمارهٔ ۸

غزلیات

کاشکی انگشتوانش بودمی
تا در انگشتش همی فرسودمی

تا هر آنگاهی که تیر انداختی
خویشتن را کج بدو بنمودمی

تا به دندان راست کردی او مرا
بوسه‌ای چند از لبش بربودمی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}