شمارهٔ ۵

غزلیات

سوز غم تو کرد قضا سرنوشت ما
ای در غم تو شعله آتش بهشت ما

این ابر ناوک تو همانابه سینه داشت
کالماس جای سبزه بر آمد ز کشت ما

دوزخ به پشت گرمی ایام هجر تو
خویشی گرفت با گل و آب سرشت ما

زاهد به عشق کوش که محراب صومعه
افتد به سجده پیش زمین کنشت ما

اشراق بوی باده ملائک برد ز هوش
جائی اگر نهند بنائی ز خشت ما

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}