بخش ۱۴ - پادشاهی توس

نامهٔ باستان

پس آنگه مغان انجمن ساختند
یکی شاه بر تخت بنشاختند

شه نوذران کش بدی نام توس
هریدوت داناش خواند دیوس

بیامد به تخت مهی برنشست
شهی بود با داد و دانش پرست

بر آراست آن کاویایی درفش
اباکوس و پیلان و زرینه کفش

همه برج ها کرده بد سرخ و زرد
چو زرین و سیمین و هم لاجورد

که روشن روان بود و بیدار بود
به داد و به دانش سزاوار بود

بیاورد از بلخ آتشکده
نگه داشت آیین جشن سده

ز شهر دیاکو یکی دخت خواست
چو کار بزرگی بر او گشت راست

پدید آمد از وی فریبرز راد
که خواند فراورتسش هیرداد

بگاه مهی شد یکی شاه نو
گمانم که بد او سیاوخش کو

خوشا گاه فرخ تیوس بزرگ
که بامیش خوردی همی آب گرگ

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}