شمارهٔ ۷۳

غزلیات

گلگون قبای من که بر ابرش برآمده‌ست
توفان آب بر سر آتش برآمده‌ست

مجنون آن فرشته خصالم که از حیا
پنهان ز چشم خلق، پریوش برآمده‌ست

هنگامه زود برمشکن از هوای خواب
امشب که با تو صحبت ما خوش برآمده‌ست

از بس که در تنم ز تب مرگ،‌ جان بسوخت
امروز همچو دود ز آتش برآمده‌ست

میلی نسیم آه تو گویا برو گذشت
کان خطّ نو دمیده مشوش برآمده‌ست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}