شمارهٔ ۷۶

غزلیات

چو دل فتاد ز پا، غمزه‌‌اش ز کین برخاست
چو زخم خورده که خونریزیش از کمین برخاست

ز ناامیدی همصحبتان او خجلم
که از نشستنم آن سرو نازنین برخاست

به خواب اگر نه شهیدی گرفت دامانش
چرا ز خوابگه ناز شرمگین برخاست

رقیب از نگه دور دوست، شادم یافت
به غایتی، که ز پهلوی او غمین برخاست

چنان شکفته برآمد به دار، میلی زار
که از نظارگیان بانگ آفرین برخاست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}