شمارهٔ ۱۷۲

غزلیات

روزَکی چند پی زهد و سلامت گیرم
ور ملامت کندم عشق از او نپذیرم

جام صافی ببر و جامهٔ سالوس بیار
صدق بگذار که من در گرو تزویرم

بر سر کوی بت سلسله گیسو زین پس
نتوان داشت دگر باز به سد زنجیرم

نگه یار کمان ابرویم اکنون به نظر
آید آنسان که زند خصم همی با تیرم

خواستم زهد به تدبیر بیاموزم لیک
میکشد باز سوی دیر مغان تقدیرم

جای در صومعه از دیر گزیده‌ست نشاط
مپسندید خدا را که به غربت میرم

عاشقی رنج و بدین رنج همان به مانم
بی‌خودی عیب و بدین عیب همان به میرم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} گفتار · {{ coupletTotal }} بیت

گفتارها

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}