شمارهٔ ۲۶۷

غزلیات

سرم خوش است برآنم که از سر مستی
سری بر آورم از جیب و زاستین دستی

هوای سرکشی و لاف عاشقی حاشا
که سیل ره نبرد جز بجانب پستی

جمال روی تو راز دل منست مگر
که آشکار نشد تا که پرده بر بستی

زهی کریم و خداوند و کردگار حلیم
که از تو هر چه بریدم تو باز پیوستی

سر نیاز بر این آستان نهاده نشاط
مگر که باز بر آید ز آستین دستی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}