شمارهٔ ۱۰

مثنویات

ای یگانه گوهر سلک وجود
دومین نقش خوش کلک وجود

می‌ندانم اولی یا آخری
جز یکی از هر که گویم برتری

هر دو چشم منکرانت کور بود
ورنه ذاتت را دو عالم نور بود

مهر با هر ذره پرتو افکن است
کوری هر کو نبیند روشن است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}