شمارهٔ ۱۴

قطعات

عمری دوای در دل خویش جستمی
غافل از اینکه درد مرا خود طبیب بود

آسوده ایم ما زمکافات روزگار
کز هر چه خواست خاطر ما بی نصیب بود

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}