شمارهٔ ۱۱۰ - خواجه عماد فرماید

غزلیات

گدای حضرت اوباش و پادشاهی کن
مکن مخالفت او و هر چه خواهی کن
در جواب آن

گدای وصله خیاط باش و شاهی کن
بعاریت مستان رخت و هر چه خواهی کن

نوشته برزه مفتون معقلی خطیست
بجیب دلق که در این لباس شاهی کن

برین نهالی اطلس ببالش زرمهر
که گفت تکیه ده و خواب صبحگاهی کن

بدست صوفی صوف از محرمات همه
که منهیند برو توبه از مناهی کن

طمع بروی سفیدی کی و چشم آویز
چوروی بند شود جامه در سیاهی کن

گرت بود سرو پایی چنانچه دلخواه است
بپوش و سلطنت از ماه تا بماهی کن

که گفت مدحت والا بران مکن قاری
حدیث اطلس گلگون و حبرکاهی کن

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} گفتار · {{ coupletTotal }} بیت

گفتارها

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}