شمارهٔ ۱۲۱ - من ابکار افکاره

غزلیات

خوشست جامه بریدن برون زاندازه
برآمدن زقدک پاره کردن آوازه

چه دلکشست بدامن سجیف و گنج درست
چه طرفه است بدان چاک جامه شیرازه

بترک طاقیه گفتم که برگ گل ماند
خیال گفت نگفتی سخن باندازه

چو تن بشوئی و بیرون خرامی از حمام
زرخت نو شودت در زمان روان تازه

گهی زچشمه سوزن برون رود رشته
گهی بدر نتوان شدن زدروازه

مکن زجامه والا رقم زمشک و عذاد
عروس خوب لقا را چه حاجت غازه

بیان حجله رخت زفاف کن قاری
که تا شوی به جهان زین بلند آوازه

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}