شمارهٔ ۱۹

غزلیات

نگاه گم شده در راه کوی یار مرا
گسسته عقد گهر گریه در کنار مرا

خود از محبت جانان به خود حسد دارم
ز رشگ غیر کنون برگذشته کار مرا

ز هر یقین که شود صاف سینه صاف ترم
غبار دل نشوم گر کنی غبار مرا

به بی بری مزنم طعنه کز هزار چمن
قضا گذاشته این جا بیادگار مرا

ز روزگار چه منت که بر سر من نیست
به روزگار تو افکنده، روزگار مرا

خدا ز آفت پژمردگی نگهدارد
شکفته است دل و طبع زین بهار مرا

مزاج دوست خموشی خرد ولی چه کنم
گل محبتم این ناله هست خار مرا

تعلق تو «نظیری » بپستیم دارد
توجهی که کند دوست واگذار مرا

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} گفتار · {{ coupletTotal }} بیت

گفتارها

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}