شمارهٔ ۳۹

غزلیات

جز نام صنم نقش مکن لوح جبین را
تا چپ نکنی راست نخوانند نگین را

از شوق شهیدان حریم سر کویش
چون دانه در آغوش نگنجند زمین را

پیداست رهایی من از ضعف وجودم
ره زود به سر می رسد آواز حزین را

من دام به نخجیرگه انداخته بودم
شیر آمد و بگرفت ز من دام و کمین را

آبی به رخ از آبله گفتم برسانم
وادی به رهم ریخت تف آبله چین را

با تیغ به تسلیمم و با خصم به شفقت
با مهر بدل ساختم از عشق تو کین را

بیرون نهم از خویش اگر پای «نظیری »
یک پایه فروتر بنهم عرض برین را

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} گفتار · {{ coupletTotal }} بیت

گفتارها

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}