شمارهٔ ۷۴

غزلیات

نظر به ظاهر و صیاد در خفا خفتست
اجل رسیده چه داند بلا کجا خفتست

کجا ز فتنه آن چشم نیم باز رهیم
که فتنه خاسته از خواب و پای ما خفتست

کسی به قلب شبم ترکتاز می آرد
که بر فراش قصب پای در حنا خفتست

شمیم مهر ز باغ وفا نمی آید
به هر چمن که تو نشکفته یی صبا خفتست

طبیب عشق ببرد طمع ز بیماری
که شب به راحت ازین درد بی دوا خفتست

کسی از معانقه روز وصل یابد ذوق
که چند شب ز هم آغوش خود جدا خفتست

بگیر کام دل ای کعبتین مردم چشم
که بردت آمده و نقش بر قفا خفتست

شب امید به از صبح عید می گذرد
که آشنا به تمنای آشنا خفتست

فسانه صرف «نظیری » مکن که خواب کند
شکسته‌ای که به صد درد مبتلا خفتست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}